RSS

இடர் மிகு ஈழ வரலாறு ..

13 மே

ஈழத்தை “தமிழர்களுக்கு” பெற்றுக்கொடுப்பதற்காகப் போரடியதாகக் கூறுகிறார்கள், வேடிக்கை என்னவென்றால் “தமிழர்கள்” என்றால் யார் என்று கேட்டால் இது வரை அவர்களால் பதிலளிக்க முடியவில்லை.

ஈழத் தீவு எரிந்துகொண்டிருக்கும் வரை “அவர்களுக்கு” இலாபம் !

இங்கே பல “அவர்கள்” சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறார்கள், ஒவ்வொரு “அவர்களையும்” பிரித்து மேயும் தேவையும் இருக்கிறது. என்றாலும் இறுதியில் மிஞ்சப்போவது வெறும் கண்ணீர் தான், இது ஆரம்ப எச்சரிக்கை.

இலங்கைத் தீவு என்பது பல்லின மக்கள் வாழும் ஒரு தீவு என்பதை பல சந்தர்ப்பங்களில் உலகம் மறந்துவிடுகிறது.

இரண்டு பிரதான மொழிகளைக் கொண்டிருந்தாலும், பல்வேறு மத நம்பிக்கைகள் கொண்ட மக்கள் வாழும் இத்தீவின் கலவரம் மிகுந்த வரலாற்றில் எப்போதுமே ஒரு உண்மை மறைக்கப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறது.

ஒரு பகுதியினர் பயன் பெற வேண்டும் என்றால் இன்னொரு பகுதியினரை மறைத்து, அவர்கள் அபிலாஷைகளை மழுங்கடித்து, அவர்களை வெளியேற விடாமல் தடுத்து, தம் நலன்களை அடைந்துகொண்ட வரலாறுதான் இன்று வரை இங்கே தொடர்கிறது.

இதற்கு இத்தீவில் வாழும் இரு மொழிகளைப் பேசும் சகல இன மக்களும் உட்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

சகல இனம் என்று கூறும் போது, இங்கே மத நம்பிக்கையால் வேறுபடும் அனைத்துப் பகுதியினரையும் பார்க்கும் தேவையிருக்கிறது.

பெளத்த மதத்தில் நம்பிக்கை வைத்திருப்பவர்களே இத்தீவின் பெரும்பான்மை இனமாக இருக்க, அடுத்ததாக இந்து மதம், இஸ்லாம், கத்தோலிக்கம் அல்லது கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையுள்ள மக்கள் இங்கே ஒன்றோடு ஒன்றாகக் கலந்து வாழ்கிறார்கள்.

இதில் பெரும்பான்மை பெளத்தர்கள் சிங்கள மொழியைத் தாய் மொழியாகவும், ஒரு பகுதி கிறிஸ்தவ,கத்தோலிக்கர்கள் சிங்கள மொழியை முதன்மை மொழியாகவும், மிகுதியில் பெரும்பான்மை இந்து,முஸ்லிம்,மற்றும் மக்கள் தமிழ் மொழியைத் தாய் மொழியாகவும், மத நம்பிக்கையில் கிறிஸ்தவர்களாக இருந்தாலும் தனியொரு கலாச்சார முறையில் வாழும் பறங்கியர்கள் என்று அழைக்கப்படுபவர்களும் (இந்தியாவில் ஆங்லோ இந்தியன் என்று அழைக்கப்படுவோர்) மற்றும் மத நம்பிக்கையில் இஸ்லாமிய மதத்தை தழுவிய ஆனால் கலாச்சார அடிப்படையில் மலாய (மலேசிய – ஜாவா) கலாச்சாரத்தைப் பின்பற்றும் மலேயர்களும், பாகிஸ்தானிய கலாச்சாரத் தொடர்புகளைப் பேணும் சிந்தி மற்றும் போரா இனத்தவர்கள் , மற்றும் மத நம்பிக்கையில் பெரும்பான்மையாக இந்து மதத்தைத் தழுவியிருந்தாலும் மலையகத் தமிழர்கள் அல்லது இந்திய வம்சாவளியினர் என்று அறியப்படும் மக்களும், அவர்களில் வேறு மதங்களைப் பின்பற்றுவோரும் என ஒரு பெரும் சங்கிலித் தொடருக்குள் பெரும்பான்மை பெளத்த இனம் தவிர்ந்த அனைத்து இனங்களும் அடங்குகின்றன.

இந்த உண்மைகளை இதற்கு முன் அறிந்திருக்காதவர்கள் ஒரு தடவை இலங்கைக்கே விஜயம் செய்து உங்கள் சொந்தக் கண்களால் இவற்றைப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

நாட்டின் பிரதான மொழிகளான தமிழும்,சிங்களமும் இரண்டு இனத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றன என்ற அடிப்படை மாய முரண்பாட்டுக்குள் ஆழ்ந்திருக்கும் யாருக்கும் முதலில் அதை விட்டு வெளியே வரவே கஷ்டமாகத்தான் இருக்கும்.

நாட்டில் ஒரு பெரும்பான்மை இனமும் அதைத் தொடர்ந்த பல சிறுபான்மை இனங்கள் அடங்கிய ஒரு சிறுபான்மையினமும் இருப்பதாகக் கொண்டாலும், அந்த சிறுபான்மையினத்துக்குள்ளும் எத்தனை சிறுபான்மை இனங்கள், அவர்கள் அபிலாஷைகள், தேவைகள் இருக்கின்றன என்பதை நமது வரலாறு எப்போதும் மறைத்தே வந்திருக்கிறது.

வடக்கு கிழக்கில் வாழும் தமிழ் மொழி பேசும் இந்துக்கள்,முஸ்லிம்,கிறிஸ்தவர்கள் போன்றே நாட்டின் இதர பகுதிகளிலும் இதே மதங்களைப் பின்பற்றும் ஆனால் சிங்கள மொழியைத் தாய் மொழியாகக் கொண்ட மக்கள் கால காலமாக வாழ்கிறார்கள், வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் எனும் உண்மையை எப்போதும் ஒளித்து வைப்பதிலேயே பல கனவான்கள் முழுக் கவனத்துடன் செயற்படுகிறார்கள்.

இவை அனைத்தும் ஒரு திறந்த நாட்டின் பல் கலாச்சார நெளிவு சுளிவுகள் கொண்ட ஒரு சிறந்த அரசியல் திட்டத்தினால் வழி நடத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும், அவ்வாறான ஒரு அரச இயந்திரத்தின் செயற்திட்டம் அமைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

அவை இல்லாது போன அடிப்படைக் காரணமே ஒரு இனம் பெரும்பான்மையாகவும், இன்னொரு இனம் சிறுபான்மையினமாகவும் மாறி, சிறு பான்மைக்குள் பெரும்பான்மையானவர்கள் அவர்களை விட சிறுபான்மையினரை அடக்கியாள ஆசைப்பட்ட கசப்பான வரலாறும் பதியப்பட்டிருக்கிறது.

சுதந்திரத்துக்கு முன்னும் பின்னும் மொத்த வரலாற்றில் முழுமையான பலனையடைந்தது ஆளும் வர்க்கம் மட்டுமே ! அது சிங்களப் பிரதிநிதிகளாகட்டும், தமிழர் பிரதிநிதிகளாகட்டும், நாடாளு மன்றத்தில் அமர்ந்து விட்டால் அவர்கள் ஆளும் வர்க்கத்தினராகி அடங்கிப் போகும் மக்களை அரவணைத்துக்கொண்டு, ஆளக்கிடைத்த போது அதிகாரங்களை தம் சொந்த இனத்தின் மீதே கட்டவிழ்த்த கொடுமைகள் இரு பக்கமும் இருக்கிறது, இருந்து கொண்டும் இருக்கிறது.

அன்றைய நாட்களில் சிங்கள மொழி பேசியோரின் தலைமையில் ஆளுங்கட்சி இருந்ததென்றால், தமி்ழ் மொழி பேசியோரின் பிரதிநிதித்துவமே எதிர்க்கட்சியாக இருந்தது.

ஆளுங்கட்சிகளுக்குள் அடங்கிய அத்தனை பிரதிநிதித்துவமும் தம் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை மக்களுக்காகப் பயன்படுத்தியிருந்தால் அவர்களிடமிருந்தே இன்னும் சில கட்சிகள் உடைந்தெழுந்திருக்கவோ புரட்சியான சிந்தனைகளுடன் ஒரு கல்விச்சமூகம் அவர்களுக்கே எதிராக ஆயுதம் ஏந்தி அதுவும் சிங்களப் பகுதியிலேயே உருவாகியிருக்கும் தேவையும் இருந்திருக்கப்போவதில்லை.

அதே போன்றுதான் தமிழ் பேசும் மக்களின் பிரதிநிதியாகத் தோன்றியோர் தம் ஆளும் வர்க்க அடிப்படைகளை நிரந்தரமாக்குவதற்காக அப்பாவி மக்களை உணர்ச்சியூட்டாமல் இருந்திருந்தால் பின்னாளில் அங்கிருந்தே முரண்பாடுகள் ஆரம்பித்திருக்கும் தேவையும் வந்திருக்கப்போவதில்லை.

இரு பக்கமும் சமமாகவே முரண்பாடுகளை சுமந்துகொண்டு போக, கட்சியும் எதிர்க்கட்சியும் பெரும்பான்மையினத்திடமே போய்ச் சேர்ந்து கொண்டதும் ஈழ வரலாறின் மிக முக்கியமான மறைக்கப்படும் விடயங்கள்.

அதன் பின்னணியில் இருந்த தமிழர் பிரதிநிதித்துவத்தின் தவறுகளும் ஒரு ஆயுதப் போராட்த்தின் கிளர்ச்சியும் தமிழர் பிரதிநிதித்துவ விகிதாசாரத்தை மட்டுமன்றி, சிறுபான்மையினத்துக்குள்ளேயே பல பிளவுகளை உருவாக்கி மேலும் பல சிறுபான்மையினரை, கொள்கைகள் ரீதியாகவும், கட்சிகள் ரீதியாகவும், மதங்கள் ரீதியாகவும் உருவாக்கி விட்ட அந்த, பயிரிடும் காலத்து விளைச்சலைத்தான் இன்று இடர்மிகு வரலாறாக ஈழம் தாங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்றால் தவறாகாது.

இப்படியான சமூகப்பிளவுகளை அடையாளப்படுத்தி அறிந்து கொண்ட ஆளும் வர்க்கம் சுதந்திரமாக ஆளத் தொடங்கிய வரலாற்றின் ஆரம்பமும் சம காலத்திலேயே நடந்தேறியத் தொடங்கியது.

சுதேசியம் பேசிய சிறிமாவோவை திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கை கொண்ட ஜே.ஆர் தூக்கி வீசிய போது அவர் செய்த முதல் வேலையே அந்தப் பெண்மணியின் குடியுரிமையைப் பறிக்கத் திட்டம் தீட்டியது தான்.

இவையெல்லாம் ஆளும் வர்க்கத்தின் பழிவாங்கும் வழிமுறைகளை அப்போதுதான் விடிந்தது என்று நினைத்து மூச்சு விட்ட சமூகத்திற்கு தவறாமல் ஊட்டி விட்டது.

இங்கிருந்தே மக்கள் ஒன்றில் ஒன்றுக்காய், எதற்கும் இன்னொருரில் தங்கி நிற்கும் தேவை வளர்த்தெடுக்கப்பட்டது.

எதைச் செய்ய வேண்டுமானாலும் சிபாரிசுகள் தேவைப்பட்டது, அரசியல் ஆளுமை, அதிகாரிகளின் தொடர்புகள் வேண்டப்பட்டது, அவை இல்லாவிட்டால் சாதாரண உரிமைகள் கூட குழி தோண்டிப் புதைக்கப்பட்டது, கட்சி பேதங்கள் மூலமாக பழி வாங்கும் படலம் அவிழ்த்துவிடப்பட்டது.

தென் புறம் இப்படிப் போக, வட பகுதியோ ஆளும் வர்க்கத்தின் திட்டமிட்ட ஒரு இன நசுக்கலுக்குள் தம் சொந்த மக்களையே ஒருவரை ஒருவர் எதிரியாக்கிக் கொண்டிருந்தது.

சில “அறிவாளிகளின்” நலத்திற்காக பல மனித விரோத செயற்திட்டங்கள் தேவைப்பட்டது.

450 ஆண்டு காலங்கள் அன்னியர் ஆட்சியில் இருந்தபோது அவர்கள் எதைச் செய்தார்களோ அதையே திறந்த பொருளாதார உள் நுழைவு மூலம் ஒரு சாராரை உயர்த்திப்பிடித்து, அவர்கள் வாழ்க்கைத் தரத்தை மறு சாராரிலிருந்து விலக்கி வைத்து, “படித்தவன்” , “வசதி படைத்தவன்” என்ற பேதங்களை உருவாக்கி, உள்ளவனை இன்னும் வளர்த்து, இல்லாதவனை இன்னும் அழித்து ஒரு சமூக விலங்கை இனரீதியாக முடக்கி விட்டிருந்தது.

இது போதாது என்று சாதீயம், ஏற்றத்தாழ்வுகள் வேறு மக்களை பிரித்தாளும் நலனில் சேர்ந்து கொண்டது.

இவர்களுக்கும் இப்போது ஒரு புரட்சி தேவைப்பட்டது, நசுக்கப்படும் தம் உரிமைகளைப் பெற வேண்டும் என்ற ஆவல், தலை நிமிர்ந்து வாழ வேண்டும் என்ற தேவை இவர்கள் மனதிலும் மேலோங்கி நின்றது.

ஆளும் வர்க்கத்தினருக்கு எதிராகக் கிளம்பிய இந்த உணர்வுகளை கன கச்சிதமாக ஒரு இனப்போராட்டமாக உரு மாற்றி அதில் குளிர் காய ஆரம்பித்த அதே ஆளும் வர்க்கம் மீண்டும் வெற்றி பெறவே, ஆயுதப் போராட்டம் பலமாக வெடித்தது.

ஆனால் யாருக்கெதிராகப் போராடுகிறோம் என்ற கொள்கைகள் நாளுக்கு நாள் திசை மாறிக்கொண்டே போனது, ஆங்காங்கே நடந்த சில பல சம்பவங்கள் முதல் தென் பகுதியின் ஒவ்வொரு செயலும் இன ரீதியான முறுகலுக்கு மிக அழகாகத் திட்டமிடப்பட்டது.

இதில் தமிழர்களை விட மிக விரைவாக விழுந்தது சிங்கள அரசியல் தலைவர்கள், அதிலும் குறிப்பாக ஜே.ஆர் என்கின்ற அசகாய சூரன்.

அன்றளவிலும், யாழ் கல்விச் சமூகத்திலிருந்து தேர்ச்சி பெற்ற எத்தனையோ நடுத்தர வர்க்கத்தினர் நாட்டின் சகல மூலைகளிலும் பற்பல அரசாங்க திணைக்களங்கள், செயற்திட்டங்கள், வங்கிகள் மற்றும் இதர பொறுப்புகளிலும் சில வேளைகளில் தொலை தூர சிங்களக் கிராமங்களிலும் கூட பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

நாட்டின் பெருந்தலைவர்கள், தனம் படைத்த செல்வந்தர்களின் குழந்தைகள் கல்வி கற்ற பெரிய பெரிய கல்விக்கூடங்களில் அரசாங்க சலுகைகள் மூலம் அவர்கள் குழந்தைகளையும் சேர்த்துக் கொண்டார்கள், இரு சமூகமும் கலந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள், இவற்றையெல்லாம் அப்படியே மறைத்து வைத்து ஈழ வரலாற்றை எழுத முடியாது.

எனினும் பிரித்தாளும் சதி வலையில் முதலில் விழுந்து கொண்ட ஜே.ஆர் அரசாங்கம் ஆயுத பலத்தால் புரட்சியாளர்களை அடக்கத்தான் நினைத்ததே தவிர அடங்கிப்போக நினைக்கவில்லை.

புரட்சியாளர்களை உருவாக்கிவிட்ட ஆளும் வர்க்கமும் அவர்கள் அடங்கக்கூடாது என்பதில் கண்ணும் கருத்துமாக இருந்தது.

இதற்கிடையில் ஆயுதம் ஏந்திப் புறப்பட்ட தமிழர் தரப்பை இந்தியா தத்தெடுத்துக்கொண்டது, அதிலும் இந்திய நலனை முதன்மைப் படுத்தியதால் அங்கும் தன் புலனாய்வுத்திறனால் பிரித்தாளும் சக்தியை இந்தியாவும் மிக அழகாக செயற்படுத்தியது.

இதில் போரடச் சென்றவர்கள் மீது பழியைப் போடுவதா? இல்லை போரட்டம் மீது பழியைப் போடுவதா? அதுவும் இல்லையென்றால் இந்தியா மீது பழியைப் போட்டு நாங்கள் தப்பிக்கொள்வதா என்பதை அவரவர் தான் முடிவெடுக்க வேண்டும்.

எது எப்படியிருந்தாலும் ஏமாறுபவன் இருந்தால் தானே ஏமாற்றுபவன் ஏமாற்ற முடியும்? மீதி உங்கள் சிந்தனையில்.

ஆக மொத்தத்தில் எதுவித உதவி ஆதாரமும் இல்லாமல் தன் நம்பிக்கையை மாத்திரமே ஆயுதமாகக் கொண்டு போராடப் புறப்பட்டவர்களுக்கு பயிற்சியும், ஆயுதங்களும் தந்து அவர்கள் மனோபலத்தை அன்று முதல் வீணாக்கி விளையாட மீண்டும் அதே ஆளும் வர்க்கம்தான் முடிவெடுத்தது.

தமிழகம் ஈழத்தோடு மொழியால், கலாச்சாரத்தால் இணைந்த மண் என்பதால் இதில் தமிழகத் தலைவர்கள் பெரும் பங்கை வகித்தார்கள்.

புரட்சியை விரும்பிய அமைதியான மனிதர்கள் தம் பங்களிப்பை அமைதியாக செய்து கொண்டிருக்க, அரசியல் தலைவர்களோ தாம் எப்படி ஆளுங்கட்சியாகவும், எதிர்க்கட்சியாகவும் இருந்தார்களோ அப்படியே போரடப்புறப்பட்டவர்களையும் கச்சிதமாகப் பிரித்தாண்டார்கள், அதை வைத்து அரசியல் இலாபமும் தேடிக்கொண்டார்கள்.

அன்றைய நாளில் அள்ளி வீசும் திறன் கொண்டிருந்த எம்.ஜி.ஆர் பக்கம் சாய்நததுதான் புலிகளுக்கும் – கலைஞருக்கும் தீராமலே இருக்கும் முதற் பகையோ? அதை அவரே தான் மனம் திறந்து சொல்ல வேண்டும்.

எது எப்படியோ இரு பெரும் தலைவர்களும் போராளிக் குழுக்களை பிரித்தாடும் ஆளும் வர்க்கத்தின் நலனுக்கு அடிபணிந்து தமது அரசியல் வியாபாரத்தை நன்றாக செய்து முடிக்க, இங்கே ஈழத்தில் தீராத பகை உருவாகி, சொந்த இரத்தம் குடிக்கும் காட்டேறிகள் உருவாகப்பட்டார்கள் என்பது முழுத் தமிழினத்தின் வரலாற்றிலேயே கறை படிந்த ஆரம்பமாகும்.

“சிங்களத்தின் பெரும்பான்மை” ஆளும் வர்க்கத்திற்கு எதிராகப் போராடப்புறப்பட்டோம் என்று கிளம்பிய போராட்டக்காரர்கள் இப்போது அவசர அவசரமாக இருப்பதில் யார் பலசாலிகள்? என்று போட்டி போட ஆரம்பித்தார்கள்.

இதற்குத்தானே காத்திருந்தது ஆளும் வர்க்கமும், அவர்களும் இவர்களுக்குள் மேலும் பிளவுகளை உருவாக்கி, நிரந்தர பகைவர்களாகப் பிரித்து,ஒருவரை ஒருவர் அழிக்கவும் அடுத்தவர் தற்காத்துக்கொள்ளவும் என இரு சாராருக்கும் ஆயுதங்களையும் வளங்கலையும் வழங்கி, மத்திய அரசாங்கத்தின் பளுவைக் குறைத்துக்கொண்டது.

இப்போது போராடப்புறப்பட்டவர்களில் சிதறியோடியவர்களுக்கு உயிர்ப்பிச்சையளித்ததும் அதே ஆளும் வர்க்கம் தான். அதுவும் இந்திய – இலங்கை கூட்டு முயற்சியில் அவர்களுக்கான அனைத்து அங்கீகாரங்களையும் இவர்கள் செய்து கொடுக்க, இடைவெளியை நன்கு பயன்படுத்திய புலிகள் தம்மை வளர்த்துக்கொண்டார்கள்.

ஈழத்தீவில் தீராத பின்னல்கள் இருக்கும் வரைதான் இந்திய ஆளுமையின் தேவை இவர்களுக்கு இருக்கும் என்பதை “அவர்களும்” இவர்களும் ஏற்று நடக்கும் தேவை வந்த போது இலங்கை அரசின் கைப்பாவைகளாக சிதறியவர்களும், இந்தியாவின் வழிநடத்தலுக்கு பலம் பெற்றவர்களும் மாறிக்கொண்டார்கள்.

இந்த வரலாறு கூட நீடிக்காமல் மீண்டும் மாற்றம் பெற்றது.

ராஜீவ் காந்தியின் “அறிவும் – திட்டமும்” இந்தியாவில் தங்கிய ஒரு சுயேட்சை அதிகார முறையை, தன் நிறைவுகளைப் பெற்றுக்கொள்ளும் ஒரு வழியாக அறிமுகப்படுத்தித் தந்த போது, நாளை ஏதாவது நல்லது நடக்கும் என்று சிதறியவர்களும், நமக்குத்தான் எல்லாம் கிடைக்கும் என்று பலம் வாய்ந்தவர்களும் ஒத்துக்கொள்ள, இனிதே இடம் பெற்றது இலங்கை – இந்திய ஒப்பந்தம்.

வட ஈழ ஆளும் வர்க்கம், அதிகாரங்கள் தம் கையில் தாம் விரும்பும் திசையில் இல்லாததை காரணம் காட்டி ” இன்னொருவன் இருந்தால் தானே அவனும் பங்கு கேட்க” என்று தம் சொந்தப் பங்காளிகளை,உறவினர்களை,சகோதரர்களை வேட்டையாட இவர்களை ஏவிவிட்டது.

“அறிவுச்சூரன்” ஜே. ஆரிடமிருந்து ஆட்சியைக் கைப்பற்ற நினைத்த “அடுத்தசூரன்” பிரேமதாசா இவர்களோடு நட்புக்கரம் கோர்த்து, போராடச் சென்றவர்களுக்கு அரசியல் கற்பித்ததும், அதன் பின் நடந்ததும் கூட ஒரு வரலாறு.

அதிகார வேட்கையை தனதாக்கிக்கொண்டதன் பின் ஈழத்தின் போரட்டம் என்பது மேலும் இடர் நிறைந்த வரலாறானது.

அரசியல் பழகிக்கொண்ட இவர்கள் தம் அதிகார வேட்கைக்குக் குறுக்கே நின்ற இந்தியாவின் எதிர்காலத்தை மனிதக் குண்டு வைத்துத் தகர்த்தெறிந்து சந்தோஷப்பட்டார்கள்.

இந்தியாவோ, காலம் வரட்டும் என்று அதன் பின் கூட பொறுமையாகக் காத்திருந்தது.

எங்கு சுற்றினாலும் இந்திய ஆளுமையை விட்டு விலகும் சக்தி இந்தக் குட்டித் தீவுக்கு இல்லை என்பதை “அவர்களும்” , “இவர்களும்” சாதாரணமாக எல்லோரும் அறிந்து வைத்திருந்தார்கள்.

ஒவ்வொருவர் தலையை ஒவ்வொருவர் தடவிக்கொண்டு மறுபக்கத்தில் ஒவ்வொருவர் இருப்புக்கும் அடுத்தவர் குழி பறித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

இந்த பிரித்தாளும் சதிக்குள் சிக்குண்டு,சிதறி,வெளி உலகுக்குத் தெரியாமலே போன சாபக்கேடான வாழ்க்கையை இன்றும் மலையகத்தில் வாழும் இந்திய வம்சாவளித் தமிழர்கள் அனுபவிக்கிறார்கள்.

ஒரு இனப்பிரச்சினையிலேயே தமக்கான அங்கீகாரம் கிடைத்தது, எனவே இன்னொரு காலத்தில் இன்னொரு இனப்பிரச்சினையைத் தூண்டியாவது தம் இருப்பைத் தக்க வைத்துக்கொள்ளலாம் என்பது புலிக்கணக்காக மாறிப்போனது.

ஆனால், துரதிஷ்டவசமாக 1983ம் ஆண்டிற்குப் பின் எவ்வளவு முயன்றும் அந்த அளவில் ஒரு அவலத்தை நாடு ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

புலிகளை ஆண்ட வர்க்கமும் விடவில்லை,  தம் ஆயுத எல்லைகளுக்குள் இருந்த தம் கலாச்சாரத்தையே பகிர்ந்துகொள்ளும் சகோதர இனமான முஸ்லிம்களை வேட்டையாடிப் பார்த்தது.

தற்காப்புக்காக அவர்கள் ஆயுதம் தாங்கும் நிலை வந்தால், இப்போது அதிகாரத்தில் இவர்கள் இருந்ததனால் அவர்களை ஆயுததாரிகள் என்று இதுவும் அறிக்கை விட்டது.

தம்மால் அழிக்கப்பட்ட மாற்று இயக்கத்தவர்கள் ஆயுதம் தாங்கியிருந்தால் அவர்களை ஒட்டுக்குழுக்கள் என்று சொன்னது.

இப்படி யார் யாருக்கு என்ன பட்டம் வழங்கப்பட்டது என்று ஆய்வது இந்தப் பதிவின் நோக்கமில்லை என்பதால் இதை இப்போது விட்டுவிடுவோம், எனினும் ஆளும் வர்க்கங்கள் ஒவ்வொரு காலத்திலும் எவ்வாறு இந்த சமூகத்தைப் பிரித்துப் பந்தாடியது என்பதற்கு இவையெல்லாம் நம் கண் முன்னால் விட்டு வைக்கப்பட்ட வரலாற்றுச் சான்றுகள் ! எனவே அவற்றை மறுக்கவும் முடியாது, மறைக்கவும் முடியாது.

(..)

இரண்டாம் பதிவில் மீண்டும் சந்திப்போம்.

Advertisements
 

குறிச்சொற்கள்: , , , , , , ,

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: